Zajęcia artystyczne dla młodych osób z dysfunkcją wzroku

Sens zajęć

Uruchomienie i kształcenie artystycznych i fizycznych umiejętności uczestników w sposób, który pozwoli na sceniczne działanie. Śpiew, mowa i gest są niezależne od możliwości widzenia i w bezpiecznej przestrzeni można je rozwijać z pominięciem problemu niepełnosprawności. Osoby biorące udział w zajęciach będą pracowały nad piosenką, wierszem, prozą lub etiudą aktorską – samodzielnie bądź parach. Znaczna cześć spotkań będzie poświęcona pracy nad tekstem, rozumieniu treści, analizie i interpretacji, czy też rozmowie o sztuce jako takiej. Uzupełnieniem będzie praca w przestrzeni (ruch i gest) oraz emocje.

Cel zajęć

Przygotowanie krótkiej etiudy teatralnej możliwej do zaprezentowania na żywo lub przed kamerą. Pośrednim, choć być może ważniejszym celem jest kontakt ze sztuką i rozwój własnej ekspresji Uczestnika.

Sposób pracy

Cykl ośmiu-dziesięciu cotygodniowych zajęć w parach w siedzibie Fundacji CEDUNIS. Zajęcia trwają półtorej godziny plus przerwa, a rozpoczynają się rozgrzewką lub wprowadzeniem. Na sali podczas zajęć może przebywać Opiekun Osoby Niepełnosprawnej oraz Osoba z Fundacji.

Prowadzący

Maciej Ciechomski. Aktor i reżyser amator. Uczył się na zajęciach pantomimy Stefana Niedziałkowskiego, warsztatach w Instytucie Grotowskiego we Wrocławiu, na warsztatach śpiewu Olgi Szwajgier, teatru fizycznego, tańca butoh, i innych. Wyreżyserował i zrealizował dwa spektakle („Róże” w 2013 roku i „Pieśń pieśni Shir Hahirim” w 2015 roku). Wystąpił w kilkudziesięciu etiudach filmowych, teledyskach i reklamach. Przeprowadził kilka jednorazowych warsztatów teatralnych i aktorskich („Trzeba mieć odwagę”, „Nienapewność”, „Gestalt-Meisner”) i kilkadziesiąt stałych zajęć aktorskich dla amatorów i profesjonalistów. Jest ojcem niewidzącego, autystycznego osiemnastolatka Melchiora.

Udział w zajęciach jest bezpłatny!

Zapisy pod numerem: +48 667 958 040

---

Opinia uczestnika:

„Pierwsze zajęcia, które pozwoliły mi na tak głęboki rozwój moich predyspozycji w tak krótkim czasie, na tak niedużej przestrzeni. Odkrywanie największych barier, wyzwań i sfer własnej osobowości. Podejmowanie najprostszych zadań aktorskich zakrawających o abstrakcje, a nawet absurd. Doświadczenie paradoksu, które później pozwala na bardziej świadome bycie na scenie i nie tylko. Co lubię? Jak się czuję? Jak reaguję na otaczający mnie świat? Aktor powinien znać samego siebie, nim wejdzie w skórę granej postaci.”    

Mikołaj

---